Tekenen van het universum

Tekenen van het universum is een verhaal over een vrouw die obsessief verliefd wordt op een ander persoon, die haar eigenlijk niet ziet staan. In dit boek onderzoekt ze hoe het mogelijk is dat ze zichzelf zodanig vernedert om maar aandacht te krijgen van de ander.

Dit fragment gaat specifiek op zoek naar de oorsprong van haar (en de menselijke) neiging om door het stof te gaan voor een ander. Het hoofdpersonage wordt als klein kind aangesproken op een speelpleintje door een man die wij zeer waarschijnlijk als pedofiel of kinderlokker zouden omschrijven. Ze ontsnapt aan het gevaar, maar krijgt de weerslag uit onverwachte hoek: de kinderen op school lachen haar uit omwille van het feit dat ze het gevaar benoemde tegenover haar vriendinnetje en haar moeder. Ze lachen haar uit omwille van haar kwetsbaarheid. Het hoofdpersonage stelt zich in dit fragment de vraag waarom we dat doen: waarom wijzen we op elkaars kwetsbaarheid en wat betekent dat voor ons vermogen om erover te spreken?

Verstommen we uit angst dat de ander niet wil horen wat wij voelen? Of smoren we onze stem omdat we vrezen dat we te gevoelig, te kwetsbaar zullen overkomen? Is dat de reden waarom we onszelf naar beneden halen en waarom we onszelf vernederen? Omdat we gewoon willen dat de ander ons ziet en hoe kwetsbaarder we worden, hoe banger we zijn dat de ander ons niet zal zien staan?