Stranddag

In dit gedicht neemt Dorien Dijkhuis de lezer mee in haar gedachten op haar treinreis naar zee. Ze rakelt gevoelens op die ze aan het strand linkt. Het gedicht beschrijft een reis terug naar een tijd waarin mensen nog dichter bij hun dierlijke zelf stonden. Het gaat over gevoel, beweging en verlangen, alsof er een verborgen energie of levensdrang in hen “klaar is voor de sprong”. Het benadrukt verbondenheid met de natuur, het lichaam en instinctieve emoties.