Je moet vertrouweling zijn van de lucht

Dit gedicht gaat over de relatie tussen taal, werkelijkheid en verbeelding. De dichter gebruikt beelden uit de natuur, zoals lucht, zwaartekracht, fruit en wind, om te laten zien dat woorden nooit helemaal kunnen vastleggen wat iets werkelijk betekent. Poëzie probeert de wereld te beschrijven, maar wordt beperkt door taal en tekens. De stad en de mensen lijken aan het einde van het gedicht vervreemd van zichzelf en van de tijd. Het gedicht roept een gevoel op van zoeken naar betekenis in een veranderende wereld.